Historie

texelkaartHet Seumerhuussie en de andere gebouwen staan aan de westelijke rand van Everstekoog, een middeleeuwse polder die deels door duinzand is overstoven. Op deze onvruchtbare, hoge en droge mientgrond (overgang van duinen naar polderland) leefden de armste boeren van Texel. Met wat schapen, een geit, soms een koe en teelt van rogge slaagden ze er nauwelijks in het hoofd boven water te houden. Huis en schuren bouwden ze grotendeels met hout dat op het strand werd gevonden. Het stranden van een schip was voor hen dan ook geen ramp maar een feest. Om anderen voor te zijn trokken deze jutters bij storm en ontij naar de kust. Ze sloopten de wrakken en namen de buitgemaakte onderdelen mee om ze in hun schuren te verwerken. In zowel het boerderijtje Het Gouden Dak als in de daarbij gebouwde dubbele schapenboet zijn de verwerkte spanten, masten, ra’s, boegsprieten, bootshaken en roeiriemen bij de recente restauratie met respect voor het verleden in stand gehouden.

Juist door hun ongeschiktheid als landbouwgebied kwamen Everstekoog en het aangrenzende gebied Gerritsland na de Tweede Wereldoorlog als eerste in aanmerking om te worden ontwikkeld als recreatieterrein. In de jaren vijftig en zestig ontstonden rond het Gerritslanderdijkje en de Californiëweg enkele bungalowparken. Projectontwikkelaars stonden klaar om nog meer huisjes neer te zetten. De lokale overheid haalde daar echter een streep door in het besef dat Texel ruimte, rust en een open landschap moest blijven bieden. Uit onderzoek was gebleken dat het eiland zijn karakter alleen kon behouden als er tegelijkertijd niet meer dan 45000 toeristen zouden kunnen verblijven. Sindsdien is nauwelijks meer groei mogelijk.

De laatste boer die op Het Gouden Dak zijn bedrijf uitoefende was de bollenkweker en schapenhouder Willem van der Werf. In 1975 verhuisden hij en zijn vrouw Hendrikje Zwak naar Den Burg. Ze verkochten de boerderij aan Harry en Maria de Graaf, die tien jaar later ook de bijgebouwen overnamen. In 1977 bouwde Harry de Graaf naast de boerderij het zomerhuisje dat bij een ingrijpende renovatie in 1999 zijn huidige vorm en kwaliteit kreeg.